Chociaż nie wszyscy – i nie zawsze - to „kamienne” ostrzeżenie Bogini traktują z należytym respektem. Ale tak to już bywa z niedowiarkami, którzy wszystko, co dla nich nie do końca zrozumiałe, tłumaczą sobie śmiesznym ludzkim bajaniem i nazbyt wybujałą wyobraźnią. Niekoniecznie oczywiście z pożytkiem dla siebie… ale o tym będzie mowa troszeczkę później. Obok wspomnianych sceptyków byli też i tacy, którzy Boginię traktowali bardziej jako demona lasu, niż opiekunkę natury, która nocami ujawnia swą diabelską moc, a zanim wzejdzie słońce, wzbija się w powietrze i szybuje do swojego potwornego zamczyska za najdalszymi lasami, w wysokich górach wiecznie spowitych chmurami. Mówili o tym wszem i wobec z niezwykłym przekonaniem w głosie. Z czego to wynikało? Trudno powiedzieć jednoznacznie, ale myśleć należy, iż przede wszystkim z zazdrości. O co? Ano właśnie o to, iż tak naprawdę nie wierzyli sami w to, co o niej myśleli i mówili, a ty samym wiedzieli, iż nigdy nikt z nich nie posiądzie równej jej władzy nad światem przyrody. Próbowali więc bezpodstawnie przekonać do swych racji jak największą liczbę osób, mając nadzieję na to, iż kiedyś uda im się wspólnie zdetronować Mai’anh. Jednak ich siła nigdy nie dorównała jej mocy, co wielu doznało dotkliwie na swojej skórze.
Nie mniej jednak większość ludzi, tak jak było powiedziane wcześniej, otaczała Mai’anh szacunkiem, troszeczkę wymieszanym z lękiem i niewiedzą co do tego, na co rzeczywiście Boginię stać. Obserwując bowiem wieczorami zamek i dąb, emanujące magiczną siłą przyrody, każdy odczuwałby podobne emocje. Szczególnie w burzowe noce moc ta była widoczna w całej swej wielkości… Tak, potędze Mai’nah trudno byłoby zaprzeczyć! I szczerze mówiąc niewielu to robiło, chyba że w zaciszu własnego domostwa z dala od wścibskich uszu innych… i – nie daj Boże – samej Bogini, pohukującej jako sowa na pobliskiej gałęzi.